Azerbeidzjan

Ongeluk brengt geluk

20 december 2021
41
41
0

In de jaren 90 barstte in Azerbeidzjan een conflict los. Door alle onrust in de regio kwamen veel jonge mensen richting Nederland. Zo ook Naïda Sarwary en haar gezin. Maar hoe ingewikkeld die periode ook was, ze liet zich niet uit het veld slaan en bouwde een nieuw bestaan op.

In de jaren 90 barstte in Azerbeidzjan een conflict los. Door alle onrust in de regio kwamen veel jonge mensen richting Nederland. Zo ook Naïda Sarwary en haar gezin. Maar hoe ingewikkeld die periode ook was, ze liet zich niet uit het veld slaan en bouwde een nieuw bestaan op.

Keuzes

‘Sinds 1994 woon ik in Nederland’, vertelt Naïda. ‘Dat was in het begin best een lastige periode. Maar inmiddels zijn mijn kinderen volwassen, ze hebben gestudeerd en ik ben franchisenemer van een vestiging van Simon Lévelt in Den Haag.’ Met terechte trots vertelt Naïda over haar keuzes en haar leven.

Een moeilijke tijd

‘Mijn man is Afghaans en ik ben Georgisch-Azerbeidzjaans. In 1994 moesten we naar Nederland om hier een bestaan te kunnen opbouwen. Dat was echt een moeilijke tijd. Het was dezelfde periode waarin veel Bosnische mensen gevlucht waren en naar Nederland kwamen. Met mijn man en kinderen van 3, 4 en 7 zaten we met honderden mensen in een grote zaal in het AZC in Crailo, vlakbij Hilversum. Voor ons volwassenen was het nog wel te doen, maar vooral voor de kinderen was dat een heel onrustige en onprettige tijd.’

Weer op eigen benen

‘Natuurlijk wilde ik zo snel mogelijk weer op eigen benen kunnen staan. Mijn man en ik hebben in Azerbeidzjan gestudeerd, maar we hadden al snel in de gaten dat onze diploma’s in Nederland niets waard waren. We moesten helemaal opnieuw beginnen. In die tijd was ik ongeveer 34 en ik had een jong gezin. Bovendien moest ik de taal nog leren. Om dan ook nog jaren te studeren, dat doe je niet zomaar. Daarom besloten we dat we, na het leren van de taal, op zoek moesten naar een baan.’

Verhaal halen

‘Mijn ouders hebben een eigen winkel gehad, en ook ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de winkelwereld. Daarom besloot ik te solliciteren in winkels. In drie maanden heb ik 40 sollicitatiebrieven gestuurd, maar ik werd nergens aangenomen. Steeds vonden ze me niet passen bij de organisatie, vaak had dat te maken met mijn leeftijd. Eén keer heb ik de fiets gepakt en vanuit Almere helemaal naar de desbetreffende winkel in Harderwijk gefietst om verhaal te halen. Maar ze vonden me steeds te oud met mijn 36 jaar, nergens kreeg ik een baan.’

Nooit spijt gehad

‘Toen besloot ik: ik ga voor mezelf beginnen. En daar heb ik nooit spijt van gekregen! Ik zeg altijd maar, ongeluk brengt geluk. Want dat ik nergens aangenomen werd, heeft ertoe geleid dat ik nu een mooie winkel heb.’ Dat Simon Lévelt op Naïda’s pad kwam, was dan ook een geweldige match. Naïda legt uit: ‘In Azerbeidzjan is thee heel belangrijk. Als je mensen op bezoek hebt, iemand ziek is of je gaat samen eten, je drinkt altijd thee. Daarom vond ik een winkel vol met allerlei theesoorten geweldig.’

Een eigen draai

‘Het leukst aan het werk vind ik de mooie, en kwalitatief goede producten die we verkopen, maar ook de onderlinge steun en het contact tussen franchisenemers en het hoofdkantoor. Daarnaast is het heel fijn dat ik mijn eigen draai aan het werk kan geven, doordat ik de vrijheid heb om bepaalde producten zelf in te kopen. Daarnaast ben ik praatgraag, het is zo mooi om alle mensen in de winkel te spreken. Deze gesprekken gaan lang niet alleen over koffie en thee. Ik vind het belangrijk om naast het zakelijke contact ook een vertrouwensrelatie op te bouwen met mijn vaste klanten.’

Groot succes

Inmiddels leidt Naïda dan ook een succesvolle winkel in Den Haag, die een paar jaar geleden werd verkozen tot meest gastvrije winkel in de Haagse Passage. ‘Mijn kinderen zijn inmiddels volwassen en hebben gestudeerd, maar nog steeds helpen ze graag in de winkel. Mijn dochter en ik werken nu zelfs samen in Simon Léveltwinkel! Zo zie je maar dat de uitspraak ‘ongeluk brengt geluk’ zeker is uitgekomen.’

Meer weten?

Stichting Ana Vatan zet zich in voor de Azerbeidzjaanse taal en cultuur en is opgericht door Mayise Gündogdu. Mayise, die zelf in 2003 in Nederland is komen wonen, is sinds 2011 voorzitter. Hoewel de stichting er specifiek is voor Azerbeidzjaanse vrouwen, zijn ook mannen van harte welkom bij de verschillende activiteiten.

Stichting Ana Vatan
Deel dit artikel