De mama van eindelijk wat nachtrust

22 oktober 2021
386
387
0

Eindelijk komt de slaap wat terug. Sinds de mini over is op de fles, slaapt hij gelukkig iets beter. Alleen nog steeds niet de hele nacht, want hij heeft zeker nog één keer zin om wat te drinken. Als dat moment weer daar is en de fles is klaar, pakt hij hem zelf vast, drinkt hem gulzig leeg en valt daarna als een blok in slaap. Ik hoef daar weinig aan te doen. Ja, die fles klaarmaken, dat kan hij tenslotte zelf nog niet. Zijn vader wél, gelukkig… Die moet het dan ook even ontgelden nu. Mijn excuus? Zeven maanden... Ik ben al zeven maanden iedere nacht wakker geworden, dus nu mag (lees: moet) hij. En dat bevalt mij prima. De slaap komt dus gelukkig weer een beetje terug.

Veranderingen

Ook de oudste slaapt nu als een roosje! Eindelijk weer, na veel veranderingen de laatste tijd. Hij kreeg een broertje, een nieuw bed, hij moest het doen zonder speen en ook nog de hele nacht slapen. Dat waren iets te veel dingen. Die speen was ik allang zat. Je zag dat hij zo’n speenmondje kreeg en zijn gebit niet mooi recht was. Daar moesten we dus snel vanaf. Op een zeker moment heeft hij de speen meegesmokkeld naar oma en deze ‘vergeten’ mee terug te nemen. Stiekem zat hij natuurlijk gewoon in mijn zak. Ik moest de speen maar even zoeken. Tijdens mijn zoektocht naar de speen viel hij prinsheerlijk in slaap en werd maar één keer wakker om te vragen naar zijn speen. Conclusie: meneer slaapt zonder speen prima.

Het is een fase

Broertjelief lag lekker naast papa en mama in de co-sleeper. En tijdens onze vakantie wilde hij ook steeds tussen ons in. Wanneer je in een caravan slaapt met z’n vieren op een overvolle gezinscamping, geef je heel makkelijk toe als hij het op een brullen zet. Eenmaal thuis wilde hij ook niet meer in het ledikant. Nu staat er een groot bed. Nu is hij een koning in tijdrekken: ‘ik wil niet naar bed’, ‘ik ben niet moe’, ‘ik moet nog plassen’, ‘ik moet nog een boekje lezen’, ‘ik moet nog zingen.’ Maar het bedritueel werd steeds langer en lastiger. Wanneer we hem direct in het grote bed van papa en mama legden, ging hij vaak wel slapen. ‘Het is een fase’, zeggen ze dan. Deze fase duurt mij alleen wat te lang.

Lekker slapen

In een gefrustreerd moment heb ik het campingbedje tevoorschijn gehaald, opgemaakt en kind erin gegooid. Hij vroeg opeens weer om een speen, dus heb ik die er ook maar achteraan gesmeten.
Hij stopt de speen in z’n mond, krult zich op onder z’n lakentje en zegt: ‘Welterusten mama, ik ga lekker slapen.’

Twee stappen terug

Mijn hart gloeit van liefde! Want wat is het toch een scheet. Hij is er gewoon nog even niet aan toe. Hij wil de geborgenheid van z’n bed, de vertrouwde speen en ik… ik wil mijn nachtrust. Soms zijn er vele stappen vooruit; dan gaat die ontwikkeling als een malle. Maar heel soms moet je ook even twee stappen terug omdat ze het daar gewoon beter op doen. Kind blij, mama blij én uitgerust(er).

Deel dit artikel