Artikel fanatsties

De mama van FantasTies

14 januari 2022
15
14
0

Ik hou d’r van. Wat een leuke leeftijd is de peutertijd qua spraak en ontwikkeling! Onze kleine papegaai… Hij is inderdaad vooral klein: hij heeft (nog) niet het postuur van zijn vader. Die is namelijk 1,94 meter en heeft lange benen. Dat heeft Ties niet. Hij heeft korte beentjes en is daardoor bijna net zo klein als de jongens bij de gastouder, die toch al snel een jaar jonger zijn. Soms kijk je even terug in de tijd en dan besef je opeens wat een stappen en sprongen er weer gemaakt zijn.

Wat gaat het snel

Ties wordt alweer 3 en als ik dan zie wat hij in het afgelopen jaar weer geleerd en gedaan heeft, verbaas ik me er toch weer over hoe snel de tijd gaat: sinds de zomer zonder luier. Het alfabet dat hij opdreunt en dat bijna foutloos. De liedjes die hij meezingt. ‘Happy thursday to you’ zingt hij dan vol overgave. ‘’Birthday’, Ties. Het is ‘birthday’.’ Ik krijg het er niet in, of niet uit. Het is net hoe je het bekijkt. ‘We’ll rock you’ is ook één van z’n favorieten. Als ‘birthday’ klinkt als ‘Thursday’, hoef ik zeker niet uit te leggen hoe ‘rock you’ klinkt. 😉

Jezelf terughoren

Ook slaat hij echt alles op en herhaalt hij alles wat we zeggen; vaak ook nog in z’n eigen spel met zijn eigen fantasie. Van de week had hij geen zin in z’n wortels en doppers. We kregen het er niet in. Hij wilde alleen vlees. ‘Nog twee worteltjes, Ties.’ Zijn antwoord: ‘Nog drie!’ ‘Nou vooruit. Drie dan!’ Maar ook die drie waren nog even een strijd. Tijd voor de volgende tactiek. Niet eten, geen toetje. Kijken of dat werkt. Wellicht eet hij morgen dan beter (chantage, ik weet het). Vandaag zat Ties te spelen met z’n dino en zei letterlijk alles na wat er aan tafel werd gezegd. ‘Je moet wel je wortels opeten hoor! Nog drie wortels, anders krijg je geen toetje.’ Dus de dino wilde wel eten. ‘Nog twee hapjes.’ ‘Nee, drie.’ Raad eens: dino heeft z’n bord wel leeggegeten, dus mag ook een toetje.

Poepiescheetje

We horen onszelf steeds vaker terug. Wanneer Ties vindt dat ons telefoongesprek wel klaar is, vult hij in: ‘Joe doei!’ Wanneer zijn kleine broertje uit bed komt: ‘Hallo poepiescheetje. Heb jij lekker geslapen?’ Ja, ik noem Marten inderdaad weleens ‘Poepie’ en soms ‘Scheetje’. Want wat erin gaat, gaat er ook weer uit. En deze man, die kán eten… Meer dan zijn broer. Dat bekkie gaat altijd weer open. Ik zit er zelfs aan te denken hem op te geven voor een toetjesreclame: het enthousiasme als hij het toetje alleen al ziet. Te leuk.

Ophouden met zingen

Laatst zaten we in de auto. We moesten een uur rijden en de jongens hadden het niet helemaal naar hun zin. Ties was moe, dus was aan het staren, en Marten was aan het jengelen. Meestal zing ik dan voor hem. Altijd hetzelfde liedje en Ties zingt altijd dapper mee. Behalve nu… Ik was halverwege, Marten jengelde nog steeds en Ties zei: ‘Je moet ophouden met zingen, mama. Ik vind het niet mooi!’ Ik: ‘Niet mooi? Hoe bedoel je? Ik vind namelijk dat ik heel goed kan zingen.’ Ties: ‘Nee. Je kan niet mooi zingen.’ Van je kind moet je het maar hebben.

Eigen mening

Eerlijk is hij dus ook én heeft een eigen mening. Wat vind ik mijn Ties toch fantastisch!

Deel dit artikel