Ken je mij? Zie je mij?

16 december 2021
98
97
0

Vroeger, op de lagere school en later ook op de middelbare school, ben ik vaak gepest. Zoiets doet wat met je. Het vormt je. Ik voelde me lange tijd niet de moeite waard. En om vooral niet op te vallen, deed ik mijn best om niet gezien te worden. Daar hoefde ik overigens niet veel moeite voor te doen hoor, want ik was ook nog eens verschrikkelijk verlegen.

Niet de moeite waard

Hoe onopvallend ik voorheen was, werd me pijnlijk duidelijk toen ik jaren geleden samen met een vriendin een reünie bezocht. Nadat we van de middelbare school kwamen, waren we een interne opleiding binnen een grote instelling gaan doen en het leek ons geweldig om al die ‘oude’ gezichten van toen weer te zien. Iedereen herinnerde zich mijn vriendin en de meeste van onze andere jaargenoten, maar vrijwel niemand wist wie ik was. Dat was confronterend en bevestigde mijn intussen vastgeroeste overtuiging dat ik niet de moeite waard was.

Je mag er zijn

Als ik nu terugkijk naar dat meisje van toen, zou ik haar in mijn armen willen nemen. Haar troosten en laten weten dat ze wél de moeite waard is. Dat ze er mag zijn! Want dát is hoe ik nu in het leven sta. En die verlegenheid heb ik door de jaren heen gelukkig ook grotendeels van me af kunnen schudden.

Gelukkig en dankbaar

Ik voel me gelukkig en ben dankbaar voor mijn gezin, mijn familie, mijn vrienden en collega’s. Door hen voel ik me gezien en geliefd. Bij hen voel ik me veilig en kan en mag ik mezelf zijn. Buiten dat veilige kringetje voel ik me echter nog steeds een beetje onzichtbaar. En dat voelt comfortabel hoor, want ik ben niet iemand die graag op de voorgrond treedt of wil opvallen.

Geen grijze muis meer

Maar steeds vaker merk ik dat ik niet meer die grijze muis van vroeger ben. Steeds vaker merk ik dat mensen mij zien. Mijn naam noemen. Zoals laatst, toen ik op zoek was naar informatie over een bepaald onderwerp en me bedacht dat een vluchtige kennis van vroeger me daar wellicht meer over kon vertellen. Wanneer hadden we elkaar voor het laatst gezien en gesproken? Tien, vijftien jaar geleden? Toen ik haar belde en begon uit te leggen wie ik was, onderbrak ze me. Natuurlijk kende ze me nog. Hoe ging het met mij en wat leuk om wat van mij te horen!

Geluksmomentjes

Dat soort momenten ervaar ik als geluksmomentjes. Misschien is het nog een restje van mijn pestverleden dat ik met me meedraag, maar ik word er blij van als ik me gezien en gekend voel. Elke keer is er even dat sprongetje binnen in me als ik de herkenning in de ogen van die ander zie, ze mijn naam weten, of, zoals bij de kaasboer, ik niet eens hoef te zeggen dat ik graag anderhalf pond belegen kaas wil, want dat weten ze gewoon zodra ze me zien.

Blij

Het zijn vaak de kleine dingen in het leven die me blij maken. Kleine geluksmomentjes die mijn dag kleuren. Hoe donker het soms ook kan zijn. En daar wordt het leven zoveel mooier van! Dat gun ik jou ook.

Deel dit artikel