Puberperikelen: fase 1

4 november 2021
97
96
0

Dacht jij dat de peuterpuberteit erg was? Geloof mij: het kan nóg erger. Ik wil je niet bang maken hoor, maar toch is het zo.

Prepuberteit

Zodra je zoon of dochter een jaar of 12 is, begint er zoiets als de prepuberteit. Die bestaat écht! Dat is bij elk kind zo rond de overgang naar het voortgezet onderwijs. Een grote mond, altijd met de telefoon bezig en geen zin hebben in school zijn dan (bijna) standaard dingen.

Wiskunde

Gelukkig is mijn kind in dat laatste een beetje anders. Zij had vooral wél zin in school (ja, ook díé kinderen bestaan). Maar ze had geen zin in dat ene vak op school: wiskunde.
‘Ik kan dat gewoon niet mam, en jij kan me niet eens helpen omdat jij het ook niet kan’, hoorde ik mijn kind dan chagrijnig roepen.

Tot tien tellen

En het sjaggie zijn (zoals ik dat noem) gaat vaak over in een grote mond.
‘Toe nou even, maak het nou eerst even af voordat je weer op je telefoon gaat.’
‘Jaaaaaaaaaaa mam, maar ik kreeg een appje omdat ik hulp gevraagd had voor wiskunde’, wordt er dan boos terug geroepen. En wat doe en zeg je dan als moeder op dat moment? Ik tel even tot tien en laat het gaan. Voor nu dan.

Grote mond

Je bent als (alleenstaande) ouder altijd de schuldige: ‘Ik mag ook niks van je! Anders ga ik wel bij papa wonen!’ En omdat je toch wel graag wilt dat je dochter met plezier bij je wil blijven komen en niet vaker bij haar vader wil zijn, geef je soms wel heel veel toe. Ondanks die grote mond. En ondanks het niet luisteren mocht ze toentertijd best veel. Uit mijn omgeving kreeg ik dan ook vaak te horen: ‘Jeetje! Pik jij dit van je dochter?’
Dan zei ik altijd zachtjes: ‘Nee hoor. Niet altijd.’

Volgende keer:

Puberfase 2, waarin je je puber vraagt om mee te helpen in het huishouden, is nog weer heel anders. Over dat drama lees je de volgende keer.

Deel dit artikel